Pro la Monda Tago de Mensa Sano, ni donas al vi ĉi tiun penson de membro de la GAM de CNT Iruñea:
Ĉiufoje oni montras nombrojn pri malsanpermesoj, la historio estas la sama. Oni diras, ke ni ofte forestas, ke streso kaj angoro kreskas, ke homoj ne plu eltenas. Neniu demandas kial. Ni diros al vi, ĉar ni scias. Ni estas tro malmultaj en la laborejo, sed ni havas laboron por pli multaj. Oni skribas al ni je la deka vespere, kaj ni devas respondi. La celoj estas tiaj, ke neniu povas plenumi ilin. Kun tiuj kontraktoj ni ne havas sufiĉe da mono ĝis la fino de la monato. Ni ankaŭ timas, ke oni maldungos nin. Tiu timo estas kun ni la tutan tagon, eĉ kiam ni dormas. Do ne diru, ke vi surpriziĝas. Surprizo estus, se ni eltenus.
Kaj kiam fine iu falas, la firmao ne zorgas. Ĝi donas al tiu homo la nomon “forestemulo”, kvazaŭ li estus difekta produkto. Dum multaj jaroj oni kulpigas tiun, kiu malsaniĝas, por ne rigardi tion, kio malsanigas. Sufiĉe!
Malsanpermeso pro mensa sano ne estas kaprico, kvankam iu estro tion pensas. Ankaŭ iu kolego, jes, tiaj ankaŭ ekzistas. Ĝi estas halto antaŭ ol vi tute rompiĝas. Vi rajtas fari tion kaj vi ne devas peti pardonon. Ni ne estas maŝinoj. Nia vivo valoras pli ol la mono de kvar homoj. Sano ne estas afero por marĉandi, kaj ni ne devas danki la estron pro ĝi, kvazaŭ ĝi estus donaco. Ĝi estas rajto. Oni batalis dum jardekoj por ĝi. Ni ne lasos, ke oni forprenu ĝin iom post iom. Se duono de la laborantoj eluziĝas, la problemo ne estas la homoj. La problemo estas la firmao, kiu uzas vin kaj poste forĵetas vin, kiel ilon.
Do jes, zorgi pri si ankaŭ estas politika. Kiu prenas malsanpermeson, ne trompas iun. La kulpo, kiun oni donas al vi, utilas nur por unu afero, por ke vi silentu. Nu, ne.
Kaj nun kio? Ni faru tion, kio ĉiam funkciis. Ni helpu unu la alian, kiam iu ne plu povas. Ni ne lasu solan tiun, kiu falas. Ni ne klaĉu pri tio, kiu estas for pro malsano kaj kial, ĉar li jam havas sufiĉe da problemoj. Kaj ni staru kune en la laborejo. Ni postulu pli da laborantoj, laboron, kiun homo povas elteni, kaj vere liberan tempon, ne nur sur papero. Neniu donacis al ni laborrajtojn. Ni akiris ĉiujn per batalo. Ankaŭ ĉi tiun.